De tuin van meneer O.

Mijn cliënt, meneer O., is een man van in de vijftig met een verstandelijke beperking en wat lichamelijke klachten. Ook is hij chronisch psychiatrisch patiënt. Hij is afgekeurd en krijgt een WAO-uitkering. Zijn dagen zijn al redelijk gevuld als hij voor zichzelf zorgt en zijn vriendin helpt met boodschappen doen of een doktersbezoekje.
Meneer O. woont in een aardig 2-kamerflatje op de begane grond. Hij woont daar al meer dan 20 jaar en vindt het een fijne flat. Maar o wee, de tuin! Het is een lapje gras met wat struiken, en meneer O. kan het zelf niet goed bijhouden.

Uiteindelijk stichting Present maar te hulp geroepen, want zo ging het niet langer. In de winter duurde het wachten lang, maar opeens kwam het verlossende telefoontje: er zijn mensen die de tuin willen rooien! Dat was stap 1, men kwam de tuin leeghalen en meneer O toonde zich een goed gastheer met zijn handmatig gezette koffie. Toen moest er nog ophoogzand besteld worden, stichting Present kwam het kruien en zette gelijk maar de schutting neer. Daarna ging het als een speer: eer ik tegels had geregeld lagen ze al bij meneer in de tuin!!

Er was een vrijwilliger die ze zou komen leggen. Hij zou op bepaalde dagen komen. Maar op een dag kwam meneer O. thuis en was de tuin gewoon klaar! De bewuste vrijwilliger had met de verschillende kleurtjes en verschillende formaten een leuk geheel gefabriceerd. Meneer O. is nu heel blij met zijn nieuw betegelde terras en kan nu ook fatsoenlijk zijn familieleden met een scootmobiel ontvangen…..

Namens een tevreden meneer O.

 Marjan Colijn, woonbegeleider

Peter

Impressie van een hulpverlener vanuit een maatschappelijke organisatie

Peter heeft een prima baan, goede vrienden en een leuke hobby maar geen thuis. Niet dat iemand dat weet; hij is er goed in dat te verbergen.

Tien jaar geleden heeft hij samen met zijn vriendin een huis gekocht, maar tijdens de verbouwing verbrak zij de relatie. Sindsdien heeft Peter niets meer in zijn huis gedaan. Het is er inmiddels vol, rommelig en vervuild en sinds een paar jaar ook gevaarlijk. Hij heeft een lekkage genegeerd, hierdoor is het keukendak ingestort, de huiskamervloer doorgezakt, de verwarming uitgevallen en is er ook geen warm water meer.Maar Peter is een bikkel en komt de koude winters wel door. Als hij maar een slaapplaats heeft.

Een doorbraak komt als buurtbewoners zich zorgen maken en de zorg ook wordt geuit bij het Meldpunt Zorg en Overlast van de GGD. Peter zit er niet op te wachten, maar vindt het uiteindelijk goed dat ik, sociaal verpleegkundige van het Specialistisch Team Woningvervuiling op bezoek kom. Als hij die drempel eenmaal over is kan er meer. Hij gaat in gesprek met een psychotherapeut. Hij vraagt vriendinnen om hem te helpen opruimen, al kan dat slechts beperkt gezien de ingestorte vloer. Het is een gevaarlijke situatie, ook al omdat Peter door de ingestorte keuken naar de badkamer gaat om zich (koud) te douchen. Peter heeft geen overzicht over zijn financiën. Afspraken om daar iets aan te doen stelt hij uit. Ondanks de hulp die hij krijgt komt hij in zijn huis nog steeds erg moeilijk in actie. Ik schakel Stichting Present in. Peter twijfelt erover. Dat een paar vriendinnen hebben gezien hoe hij leeft vindt hij eigenlijk al erg genoeg en dan een stel vreemden in zijn huis…? Anita houdt hem voor: “zie het zo: vrienden komen je helpen, alleen wist je nog niet dat je ze had!”. Peter lacht als een boer die kiespijn heeft, maar het helpt.

Op een koude regenachtige morgen ruimen vier jongeren en twee volwassenen samen met Peter alles wat ingestort en verrot is op. Twee weken later is Peter nog steeds helemaal blij met de actie en de nieuwe situatie.. Maar er is meer gebeurd: Er is niet alleen blijheid en licht en ruimte in zijn huis, hij heeft nu ook meer overzicht en hij heeft plannen. Hij wil aan de slag!!!

Een gewone verhuizing.

Impressie door Anita Stigter (coördinator stichting Present Dordrecht-Papendrecht)

Op een zaterdag in januari stond de verhuizing van Jan gepland. De flat is 4 hoog, zonder lift, dus dit wordt een zware klus.  De woning is ernstig vervuild en Jan heeft niet alles keurig in dozen ingepakt en klaar staan.

Voor een verhuizing roep ik vaak de hulp in van een flexwerker.  Deze keer was Geert het “slachtoffer”. Hij beloofde mij met 4 mensen te komen.  Om 9.00 uur wacht ik de mannen op.  Uit de eerste auto komt Geert; een oud-schipper, Victor uit Kenia pas een paar maanden in Nederland, Seringe  uit Senegal. De tweede auto arriveert met  William uit Zeeland. Even denk ik: “hoe zal deze dag verlopen?”.  Boven aangekomen stellen de heren zich aan Jan voor. Om te beginnen de Senegalees, Jan begint direct in het Frans tegen hem te kletsen over een oude Senegaleese buurman die hem wekelijks te eten vroeg, omdat samen eten veel gezelliger is. Victor stelt zich voor in het Engels en Jan geeft een hartelijke begroeting in het Engels.  Tenslotte  . . . uit Zeeland.  Jan wordt helemaal enthousiast, want hij is geboren en getogen in Zeeland. En wat blijkt: allebei komen ze uit Goes.

Over de verhuizing weet ik niets bijzonders te vertellen. Die ging echt heel voorspoedig. We hebben hard gewerkt en om 13.00 uur was de klus geklaard.

Wat mij altijd bij zal blijven is de hartelijke sfeer  tussen de mannen. De ontmoeting tussen de verschillende culturen, de verschillende talen die we met elkaar spreken, de onvoorwaardelijke hulp die werd geboden. 

Ik kom elke week mensen in moeilijke omstandigheden tegen. Dan denk ik wel eens: waar is God? Deze zaterdag kregen we een knipoog uit de hemel: hier ben Ik!